Wszystkie dzieci, nie tylko te najmłodsze, wierzą,
że celem życia jest radość. Wiara ta stanowi jeden z
najważniejszych warunków ich rozwoju psychicznego.
Radość eliminuje wszystko, co przykre, usuwa poczucie lęku,
zmniejsza ból. Dlatego w literaturze, a zwłaszcza w poezji dziecięcej,
najnaturalniejszą formą kontaktu z dzieckiem jest atmosfera zabawy.
Tak też rozumiał poezję dla dzieci Jan Brzechwa.
Jego wiersze oparte na przysłowiu, kalamburze, absurdzie czy rymie wciągają w grę
znaną dzieciom z ich wyliczanek czy przezywanek.
Poprzez zabawę uczą.
Zasłużył sobie Jan Brzechwa na patronat szkoły,
ale równocześnie zasłużyły sobie na takiego patrona dzieci z naszej szkoły.
Wiersze Brzechwy wywoływały uśmiech i radość, wprowadziły dzieci w satyryczno-baśniowy świat,
pobudziły wyobraźnię i zachęciły do twórczości własnej,
nie moralizowały lecz bawiły i uczyły.
Okazały się łatwe do przyjęcia przez dzieci o szczególnych potrzebach
edukacyjnych i stały się ważnym narzędziem w pracy rewalidacyjnej.
Twórczość poety stała się dla dzieci niewyczerpaną skarbnicą pobudzających wyobraźnię tekstów, łatwych do zapamiętania i wspaniałych do przedstawienia w formie teatralnej. To właśnie małe przedstawienia teatralne, w których aktorami są same dzieci niepełnosprawne, są sprawdzoną metodą pracy terapeutycznej nimi. Wcielając się w role odgrywanych postaci, pozbywają się lęku i zahamowań, a oklaskiwane po występie, przeżywają niejednokrotnie swój pierwszy w życiu sukces.